Pardesi

توں مائے آکھیا سی جا پَترا
دیس بگانے رب راکھا تیرا
سر اُچا رکھیں، مڑ نا وکھیں
فیر پاویں خیر دا پھیرا
توں مائے آکھیا سی جا پَترا
دیس بگانے رب راکھا تیرا
جو چاہیں سو توں پائیں
تینوں رب بنائے بادشاہ
دکھ الم دا سایا نا ویکھیں
ہوون پورے تیرے سارے چاہ
پر مائے، دیس بگانے آکے
میرے تے اوکھے ہوگئے ساہ
روون دیندے نا ہسنڑ دنیندے
لوک پرائے کھان نوں پیندے
میری سندے نا اپنی کیہندے
اک دوجے توں وی اکے رہیندے
کنوں سناواں حال دل دا
ایتھے کوئی یار نئیں مل دا
چنگا ہوواں ماڑا ہواں
کوئی چیتا وی نئیں کردا
سڑکاں اتے بے مطلب پھردا رہنا واں
سچ پچھیں مائے میرا کلیاں دا
گھر جان نوں جی نئیں کردا
نا کسے نوں چیتا،
کھالیا کہ بھکا اے
جگراتا کیتا کہ ستا اے
پاویں دیر ہووے سویر ہووے
باہر کنا ای ہنیر ہووے
کم توں تے چھٹی نئیوں ملدی
ایتھے حال پچھن والا کوئی، نا توں
سینے نال لا لا گل میرے چمدی
کوہلو دے بیل وانگوں مائے
رات دن گھمی تے میں جاناں
پر کی کرنی میں ایہو جی کمائی
جیہڑی گھر والے راہ نا لیائی
سب اپنے پرائے بھل گئے
کنے پیارے مٹیاں اچ رل گئے
میرا ایتھے دل نئیں لگدا
ناں کوئی سجن بیلی دسے
ناں ماپے ناں ہی کوئی پین پراہ
مینوں چھیتی اپنے کول بُلا
توں مائے آکھیا سی جا پَترا
دیس بگانے رب راکھا تیرا

One thought on “Pardesi

  • April 14, 2016 at 9:41 pm
    Permalink
    بہت عمدہ جناب
    بالکل صحیح عکاسی کی ہے پردیسی کی زندگی کی
    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *